برای نمایش متن کامل فایل روی عنوان کلیک کنید.
«پرواز بر فراز ملکوت اعلی (824)» 21-10-1404
گیرم که تویی خدای رحمان
از لطف و کرم شدی به اعیان
پس خلق تو را که شد به یغما
از زور و فشارت همه ایران شده بلوا
از بس تو زدی به قلب مردم
با تیر و تفنگ و نفی گندم
– وظیفهات حفاظت از مردم بود، روزی دادن به مردم بود، نگهداریشان در قانون «لَقَدْ خَلَقْنَا الْاِنْسَانَ فِي اَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ﴿۴ تین﴾» بود، از تو توقع این جنایات نمیرفت، پس حالا چه شد؟
بالا شده ارتداد و اخراج
در رفض و به لعن و سبِّ منتاج
دوستان، جمع به انکار شوید
منکر دین شده و نعره ز بیداد زنید
– که همهٔ فشار و آزار و اذیت مردم از ناحیهٔ کسی است که یکی از اسماءاش مفتن است، ضارب است، قاتل است، مکار است، مغوی است، مستهزء است.
– الان روزی است که خدا و دین امتحانش را به این ملت پس میدهد، تمام وعدههایی که به خلقش داده، زیر پای بی عدالتی گذاشته.
چون که مذهب شده سررشتهٔ این دام بلا چارهای نیست مگر آنکه شود صید عزا
– امام مهدی چشم به راه شماست، تا از دین قدیم خارج نشوید، این بزرگوار نمیآید، یَأْت بِدِينٍ جَدِیدٍ نمیآورد، تا از این قرآن دست نکشید، امام مهدی یَأْت بِکِتَابٍ جَدِیدٍ نمیکند.
احسان بدی دارم، اعصاب خشن دارم
تا آنکه تو را دارم، پس درد و غم و رنجم هر دم ز خدا دارم
– قبل از آن گفته «الدُّنْیَا مَعْکُوسَةٌ» یعنی همه چیز عکس است، یعنی من رازقم؟ رزق نمیدهم. رزق تو نیزه است و شمشیر، این شعار دین است. خالقم؟ تو را میکشم. حافظم؟ به زمینت میزنم. اگر هم به خدا اعتراض کنی حوالهات میدهد به قرآن: «عَسَىٰ اَن تَكْرَهُواْ شَيْـٔاً وَ هُوَ خَيْرࣱ لَكُمْ {٢١۶ بقره}»، میگوید شما نیاز دارید به کتک، من دارم شما را نوازش میکنم، خیال میکنی تو را میزنم! آنقدر میزند و میکشد که صدای اهل بیت درمیآید، در مناجاتشان میگویند «اللهم لَا تَضْرِبْنی» نزن، «لَا تَقْتُلْنِی» نکش، «لَا تَمْکُرْنِی» کلک نزن، «لَا تَدَعْنِی»، تو که میگویی ادعونی چرا طردم میکنی؟
از درد و غم مردم، جبریل به ننگ آمد
– آقای جبرائیل این حال و روز مردم ایران نتیجهٔ آن الهاماتی بود که به پیامبر دادی، همهٔ آنها الان در کفهٔ آزمون رد شده است.
از درد و غم مردم، جبریل به ننگ آمد
هیزم شده از این دین، آتش به وطن آمد
– جبرائیل بیاید اینجا ببیند آیا میتواند با این شرایط زندگی کند، آن وقت وحی بیاورد!
هیهات که از خشم خدا مملکتم غرقه به خون است
از حکم عذاب فتنی، ملت ما نقش زمین است
– وقتی خدا بخواهد به ایرانی جماعت ظلم کند چه کسی میتواند از او دفاع کند؟ «وَ هُوَ الْقَاهِرُ فَوْقَ عِبَادِهِ {١٨ انعام}» از بالا میکوبد، میزند، مأیوس میکند، از دین بیرون میکند.
– آن حکمی که روز اول در خلقت من و تو زده، که به پیغمبر میگوید به این زندگی دلخوش نکن، «اِنَّكَ مَيِّتٌ وَ اِنَّهُمْ مَيِّتُونَ{٣٠}» هم تو میمیری و هم مردم. یکی نیست به خدا بگوید ای خدای قهارِ جبارِ جلاد، آخر چرا ما را از خاک آفریدی انسان کردی، الان هم باید ما را له کنی، نابود کنی به جرم اینکه میگوییم خدا نان بده، آب بده، امنیت و آرامش بده!
ای لعنت این مردم مظلوم به الله
هی میزند و میکُشد این مغرم پر آه