با کلیک به روی هر دکمه فقط دسته بندی مربوطه نمایش داده میشود.


پرواز بر فراز ملکوت اعلی (835) تاریخ 404.11.07

برای نمایش متن کامل فایل روی عنوان کلیک کنید.

«پرواز بر فراز ملکوت اعلی (835)» 07-11-1404

عمریست به این دار بلا حوصله کردم

از هر طرفی درد و عذاب آمد و من هی گله کردم

خدایی چه کردی، تو ای بد قضا

که دامن گرفتی ز ملت، بلا

ایران که به دست همه ادیان و مذاهب شده ویران

عاقش برود گنبد گردون و کَند ریشهٔ این خان

  • روی سخن با امام دوازدهم است که قرار است ریشه این دین و و آن کتاب را بکَند:

بیا که به گَند آمده چنین دینی

بزن تو به تقدیر لامکان، تیغی

  • آن شمشیری را که قرار است برای درو کردن متشرعین و متدینین، از عرب و عجم بگذاری و بزنی، الان وقتش است.

نامه دهم به آن امام غائب

ز این کتاب و هم ز دین ذاهب

  • ذاهب دارد می‌رود، ذهَبَ. لحظه‌های سکرات این دین و آن کتاب است، اشتعالش هم از ایران زمین است.

یابن الحسن بیا ببین ملت ما فدای مذهب شده

  • همین مذهبی که قرار است تو طومارش را جمع کنی.

زنگ رهایی بزن و مدد نما که هموطن له شده

  • فریاد می‌زند «جَاءَ الْحَقُّ وَ زَهَقَ الْبَاطِلُ ﴿۸۱ اسراء﴾»، آمد حق و می‌رود باطل! حق، دین و کتاب جدید است و باطل همین دین و همین کتاب است.

افسوس که این ملت ما خاک‌نشین است

از خشم خدای فتنی، رهرو کین است

داد و هوار است ز این دینِ ما

زخم زبان است ز اعدای ما

  • آنهایی که به ما می‌گفتند این خدا کجاست؟ چرا کمکتان نمی‌کند؟ این است رحمان، این است رحیم، این است کریم، این است لطیف، این است جواد، این است رفیق؟ پس چرا فرمان به نابودی این ملت داده است؟

ای منجی ما، مصلح ما، وطن کباب است

ای مهدی موعود کجایی که به ما ظلم عیان است

  • چه کسی ظلم می‌کند؟ خدای الکی، دین دروغی، کتاب من درآوردی.
  • این عریضهٔ همهٔ مستضعفین، مضطر، مضطرب، منتظر، محروم، مغرم، مسجون، مظلوم، مضروب و مقتول است:

یابن الحسنِ منتقم کرب و بلا کیست؟

آن است امامی که به قرآن و دیانت بکُند نیست

  • امروز کشور ما کربلای شمارهٔ یک است، کربلای ابی عبدالله شمارهٔ دو است، روضه‌های این مردم دلخراش‌تر و اسفناک‌تر از روضهٔ ابی عبدالله است.
  • ای آنهایی که از دین ضربه خوردید، نگران نباشید دست انتقام آورندهٔ دین و کتاب جدید در راه است، ظهور در راه است، غیبت نکبت می‌رود.

ای غائب و قائم به عدالت، تو بپا خیز

  • اگر منتظر هستی تا سیصد و سیزده نفر جمع بشود، هرگز ظهور نخواهی کرد، چون متشرعین و متدینین ایران خودشان را نشان دادند.

ای غایب و قائم به عدالت، تو به پا خیز

ایران شده نالان از این موج بلاخیز